Mind | persoonlijk

Een ‘tikkende tijdbom’ in mijn hasses: Hoe ga ik om met die angst?

09/08/2020

Toen ik 16 jaar was zat ik nogal in de medische molen. Ik had wekelijks velen onderzoeken en zo ook een MRI scan. Ik weet nog hoe angstig ik was om naar die afspraak te gaan. Ik ben namelijk claustrofobisch en was enorm bang dat ik in paniek zou gaan schieten wanneer ik in dat ding lag. Met lood in mijn schoenen ben ik gegaan. Gelukkig mocht mijn vader toen mee naar binnen, en zo heeft hij de hele tijd bij mijn voeten gezeten en mijn been gekriebeld om mij te blijven kalmeren. Dit viel gelukkig alles mee. Maar een paar dagen later begon pas echt een angstige tijd.

Ik vergeet het nooit meer hoe het er die dag aan toe ging. Wij werden opgebeld dat wij naar het ziekenhuis moesten komen voor de uitslag. Eerder dan de geplande uitslag afspraak . Mijn ouders, broer en ik kregen een brok in onze keel. Een heel naar onderbuik gevoel .

Met lood in onze schoenen gingen we naar de afspraak. We bereden ons voor op het slechtste nieuws wat je maar kon krijgen dus waren we met zijn allen die kant op gegaan.

” Wij denken dat wij niet zo goed nieuws hebben” . Kut , kut ,kut . Dat was het enige wat er in mijn hoofd om ging toen de dokter die zin uitsprak.

”Er zit een plek in u kleine hersenen, en niet zo’n kleintje ook. En ik moet u zeggen dat het natuurlijk kanker kan zijn, en dat het dan zeker niet op een gunstige plek zit voor behandeling.” Mijn hart stopte even. En ik voelde mij een soort van verdoofd. Het was even te veel. Ik was niet verdrietig of geschokt. Nee, het voelde meer alsof ik even in een hele andere wereld was. Alsof ik mij groot moest houden voor alle mensen om mij heen en alsof ik gewoon moest doen alsof dit normaal was.

Dit deed ik dus ook . ”Oh , en nu ?” vroeg ik op een vrij opgewekte toon. – ”En nu moeten we zo snel mogelijk nog een MRI-scan doen. En moeten we tijdens de scan contrastvloeistof toedienen om te kijken of die plek het contrast opneemt” zei de dokter. Ik snapte er de ballen niet van maar vond het allemaal wel best. De dokter zal het wel weten toch?

Zo gezegd zo gedaan. Weer zo’n verschrikkelijke scan in, en nu ook nog is met een infuus . En laat ik nou ook nog is doodsbenauwd zijn voor naalden.. Gelukkig heb ik mij ook weer aardig rustig kunnen houden door de steun van mijn vader. Na deze scan volgde de spannendste dagen uit mijn leven.

Een paar dagen later liepen we wederom weer met lood in onze schoenen het ziekenhuis in . Ik weet nog dat het wachten in de wachtkamer verschrikkelijk was. Het duurde zo ontzettend lang en het voelde alsof alles wat er om mij heen gebeurde een soort van ‘nep’ was. Ik kan het niet anders beschrijven. Ik weet nog dat ik daar zat en dat ik heel rustig was, maar niet op een fijne manier.

”Mevrouw ter Maat?” . Oh god, eindelijk aan de beurt dacht ik. Ik stond op, en toen ineens viel het mij allemaal aan. Het voelde alsof mijn benen niks meer konden en dat ik zo door de grond kon zakken. Het is mij gelukkig wel gelukt om mee te lopen, maar van harte ging het niet. Eenmaal in de spreekkamer ging ik zitten en zuchtte ik diep. Een soort van voorbereiding op wat ging komen voor mijzelf. ” We hebben aardig goed nieuws voor u. De plek in uw hersenen neemt geen contrastvloeistof op wat betekend dat het nu in ieder geval niet actief is”. Mijn ouders, broer en ik waren enorm opgelucht maar toch zat het mij niet lekker dat de dokter zei : nu in ieder geval niet’ .

Kan het wel actief worden dan ? Vroeg ik . De dokter schudde van ja en zei dat ik mijn hele leven, elk jaar een MRI scan moet ondergaan om het in de gaten te blijven houden. ” Het kan altijd ineens gaan groeien, en daar moeten wij op tijd bij zijn” Een biopt nemen is geen optie, daar zit de plek te riskant gelegen voor.

Enigszins opgelucht zijn we naar huis gegaan. En we hebben het zeker gevierd dat er op dit moment niks ernstigs aan de hand is, maar toch teistert dat ding in mijn hersenen mij nog dagelijks.

Nu 6 scans, en 6 jaar later is hij nog steeds niet gegroeid . En daardoor lijkt het er steeds meer op dat het ”gewoon” een hamartoom ( te veel groei van weefsel wat lijkt op een tumor, maar het dus niet is) in plaats van een glioom ( hersentumor) . Maar toch voelt het als een tikkende tijdbom die elk moment kan exploderen. En het bezorgt mij soms slapeloze nachten.

Ik moet zeggen dat ik er steeds beter mee kan leven. En dat de angst echt enorm is afgezakt. Ik weet nog wel dat er geen dag voorbij ging dat ik er niet aan dacht, dat ik nachten wakker lag en dat ik er echt om kon huilen. Zo angstig was ik. Tot ik tot het besef kwam dat ik er toch niks aan kan veranderen als het ‘bommetje’ toch ineens afgaat. En naast dat , wat als die bom over een jaar explodeert? Dan heb ik mij dus alleen maar druk gemaakt om die ( excuseer mijn taal) tering lijer in mijn kop . Nee , dat is lekker! Hierdoor heb ik echt beseft dat het moest stoppen.

Elke keer als dat stemmetje weer in mijn hoofd kwam, zocht ik afleiding. Dit is dus in ieder geval een enorm goede tip voor mensen met veel angst. Afleiding werkt echt super goed. Al heb je er vaak geen zin in als je angstig bent om mensen onder ogen te zien, het werkt wel.

Tot de dag van vandaag denk ik er echt nog wel vaak aan, maar niet meer zo beladen. Het is vooral dat wanneer mijn jaarlijkse MRI-scan dichterbij komt dat ik het dan vaak even moeilijk heb. Het blijft gewoon enorm spannend, en ik laat die angst op die momenten ook gewoon toe. Angst is een vervelend gevoel, maar af en toe mag en moet je dat gewoon toe laten. Het is normaal. Ik heb mij beseft dat ik door die angst een soort van bevestiging krijg dat ik het leven leuk vind, en dat ik nog lang niet van deze aardkloot wil verdwijnen. Het is goed dat die angst er is . Angst moet alleen niet je leven beïnvloeden, en dat deed het eerst wel. Ik ben dus echt nog wel bang, en dat zal ik mijn hele leven blijven houden. Maar het zal mijn leven niet meer beïnvloeden. Ik blijf in mijn achterhoofd houden ( heel ironisch deze woordkeuze aangezien daar die ellende zit ) dat het waarschijnlijk niks ernstigs is , en dat zolang dat zo is dat ik moet genieten van alles in mijn leven.

Door dit ‘geintje’ heb ik zelfs dingen geleerd. Ik heb geleerd dat het leven ineens raar kan lopen en dat je daarom ook echt moet proberen te genieten van elke dag. Ik hoop dat ik dat anderen ook mee kan geven. Ook heb ik mijn gevoel voor (t)umor zeker niet verloren.

Only registered users can comment.

  1. Wat een heftig verhaal. Goed dat je zo sterk was en steun van je geliefden hebt! Je visie op angst kan een wijze les uit gehaald worden. Ook voor mezelf:)

  2. Como se llamo esto i am from SPAIN.

    I registered a lot time ago. Can i see this web without adblocer?

    thanks )

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *